بالا افتادن

همین که می خوای شروع کنی به نوشتن دیگه نمی شه.اینجا رو دوست دارم.مثل یه پاتوق قدیمی می مونه.یا حتی یه کوچه قدیمی توی بچگی ها که هنوز می تونی صدای قهقه های کودکیت رو بشنوی.بوی خوشی می ده اینجا،بوی سرزنده بودن.بوی هجده سالگی.
اینجا رو دوست دارم.مثل وقتی که یه آلبوم قدیمی رو برگ می زنی و یادت میاد زمانی اینی نبودی که هستی.
دلم برای اون بودنم تنگ شده.برای مهسا..برای تند تند حرف زدن ها و حرکت مدام دستهام.
بر می گردم اینجا،شاید به دوباره مهسا بودنم کمک کنه